فریاد سکوت

فعلا بی هیچ عنوانی...
نویسنده : سارا - ساعت ٦:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱٤ بهمن ۱۳۸٦
 

 

 

 

..

تا سحر راهی نیست

 

 

شب تار می گذرد

 

 

و تو خواهی بویید

 

 

خاک شبنم زده ی صبح دم را...

 

 

خیره خواهی گشت

 

 

گوی آتش زده ی آسمان را

 

 

من و این دفتر و این قلب کبود

 

 

خیره ماندیم به ایامی نه چندان دور....

 

 

راز آن شب چه بود؟!

 

 

آسمان زیبا بود

 

 

در دلش دایره ای از نور...

 

 

بر زمین

 

 

من و آن بره ی معصوم قشنگ...

.

.

 

کس چه می داند که چه شد؟!

 

 

اما

 

 

آن شب

 

 

تا سحر ره نبود

 

 

یک قدم ....

.

.

آن بره و ردی از نور

 

 

در آغوش مرا تنگ فشردند...

 

 

لبریز شدم از جام وجود....

 

 

این هم آغوشی من

 

 

یک قدم بود.

 

 

ناگاه

 

 

سحر از ره رسید...

 

 

بوئیدم

 

 

خاک شبنم زده ی صبح دم را...

 

 

خیره گشتم

 

 

گوی آتش زده ی آسمان را...

 

 

حال

 

من و این دفتر و این قلب رها

 

نیک

 

 

 در اندیشه ی فرداها...

 

 

بی تو و بی یادت...

 

 

ختم شد  این دفتر و باقی ست

 

 

چرخ گردون و بازیگوش ایام....

 

 

....

 

سارا بهمن ۸۶

 

 


 
comment نظرات ()